Uitsnede van de cover van Het Tienerbrein

Het leven met een beginnende puber (1)

Het begon nu ongeveer een half jaar geleden. Onze dochter van toen nog 10 jaar wist alles beter en dat liet ze ook duidelijk merken. Wij ouders konden maar weinig goed doen; alles wat we deden maakte haar leven tot een hel. “Jullie verpesten mijn leven”, kregen we vaak te horen. En als je het dan nog waagde in lachen uit te barsten, dan had je het helemaal gedaan. Onze zoon, nu 9 jaar, werd uiteraard als irritant en lastig aangeduid; noodzakelijk kwaad, maar je hebt er niks aan.

Hoe ga je daar als ouder nu verstandig mee om? Het is goed om hierbij aan te tekenen dat ik in die periode te maken had met – en nu redelijk hersteld ben van – een burn out. Laat ik het zo zeggen: dat helpt niet. Door mijn veel te korte lontje zat ik voordat ik het zelf goed in de gaten had op de spreekwoordelijke kast. En dat is uiteraard precies de plek waar mijn dochter mij op dat moment wilde hebben. Terugkijkend moet dat voor mijn vrouw een lastige situatie zijn geweest. Drie kinderen in huis in plaats van twee.

Praten en plannen

Er verandert in die omwenteling van kind naar puber veel. Onze dochter zoekt steeds vaker een eigen omgeving. Zeker nu ze sinds haar verjaardag is gewapend met een mobieltje – als laatste uit de klas, duh – zit zij meer en meer in een eigen wereld. Een wereld die wij maar moeilijk kunnen begrijpen, waar je soms een visum voor krijgt maar die vaak gesloten is voor al het verkeer. De tijd dat je haar als een drammend kind onder de armen pakt en tot de orde brengt is voorgoed voorbij. Het is niet alleen funest voor je rug, maar je loopt ook het risico plotseling in twee dingen te grijpen waarvan je denkt: waar komen die nu in ene vandaan? Een duwtje in de richting van de badkamer wordt al snel uitgelegd als kindermishandeling. En juist nu we onze dochter helpen met extra lessen om haar bij te spijkeren met rekenen, is het ontzettend lastig haar daarvoor gemotiveerd te krijgen. Wat is wijsheid: dreigen, belonen, gewoon laten gaan? Voorlopig proberen we dit nu op te lossen door veel meer met haar zelf te overleggen en te helpen met plannen. Maar het blijft moeizaam.

Tienerbrein

Tegelijkertijd willen we meer gaan begrijpen over de ontwikkeling die onze dochter nu doormaakt. We hebben daarvoor onder andere het boek ‘Het Tienerbrein’ van Jelle Jolles gekocht. Over de adolescent tussen biologie en omgeving… Niet een werkje waar je zo even doorheen schiet. “Belachelijk”, zei onze dochter toen ze het boek zag. “Hoe kan die man nou weten wat er in mijn brein zit?” Zo begonnen de ondermijnende en bespottende acties. Het was ronduit sabotage toen het boek een paar dagen verdween. ‘Opgeruimd’ tussen een stapel oude exemplaren van Op Pad.

Gebruiksaanwijzing

Is het dan allemaal kommer en kwel? Nee, natuurlijk niet! Even zo vaak liggen we samen krom van het lachen om YouTube filmpjes of maken we grapjes als mama weer eens een vreemde actie heeft. Vaak vraagt ze om een knuffel, vraagt ze om voorgelezen te worden of vraagt ze: “Kom je nog even de klas in?”
Inmiddels ben ik begonnen in het boek. Hoofdstuk 1 begint onder andere met de vraag: Wat is eigenlijk de gebruiksaanwijzing van de tiener? Tja, als je dat wist. Nog ruim 400 pagina’s te gaan.

In deze reeks blogs zal ik proberen de bevindingen van het boek in combinatie met situaties uit de praktijk te beschrijven. Voor onszelf als naslagwerk, maar ook omdat wat er gebeurt vaak zo leuk, hilarisch, tenenkrommend of belachelijk is dat het niet onvermeld mag blijven.

« Terug

Contact